MoBay kvödd

Klukkan er 6, síðasti dagurinn í MoBay runnin upp, búið að loka töskum og tæma ísskáp. Langt ferðalag framundan, lendum í Köben á morgun klukkan 17. Verður gott að hitta Guðbjörgu og fá danskan jólafíling! Og svo er það bara jól í Lofoten eftir rúma viku

Elskurnar mínar allar, hafið góðan dag og kannski bloga ég eitthvað þegar ég er komin til Evrópu KNUS í öll hús

Hjúkrunarheimili í Montego Bay

 Ég vara að koma úr heimsókn á hjúkrunarheimili hér í bæ, þarna búa 17 gamlar manneskjur á aldrinum 75 - 98 ára.

 Miss Dana var annar tveggja hjúkrunarfræðinga á dagvaktinni, þar að auki var ein stúlka í þrifum og einn kokkur. Þetta er mönnunin á dagvaktinni sem er frá 7 að morgni til 7 að kvöldi. Unnið 12 tíma í trekk, 5 daga vikunnar. Klukkan 7 á kvöldin koma svo tveir hjúkrunarfræðingar og vinna til 7 næsta morgun. Engir fleiri á vakt, ennþá eru 17 vistmenn sem hugsa þarf um! Þegar búið er að draga skatt (sem er ekki hár hér) hafa hjúkrunarfræðingarnir  ca. 14.100 ísl.krónur á mánuði. Já, þetta er ekki prentvilla - þær hafa milli 3500 og 3800 ísl.kr. á viku. Konan sem þrífur og þvær allan þvottinn (að sjálfsögðu er ekki þvottavél þarna) og kokkurinn þéna minna enda eru þau ófaglærð eins og kollegar mínir sögðu!!

 Kokkurinn sem var að elda matarmikla súpu sem átti að vera í hádegis- og kvöldmat flýtti sér að setja upp velkta einnota húfu þegar ég mundaði myndavélina;

 svolítið absúrd þrifnaðarviðbrögð hjá honum blessuðum, þegar tekið er tillit til ástands eldhúsins svona almennt

Bæði Miss Dana og Miss Shashana höfðu heyrt talað um Alzheimer, en "Dementia" eða Heilabilun sögðu þeim ekki neitt. "Það er enginn með Alzheimer hérna" sagði Miss Shashana, en þegar ég fór að segja þeim  svolítið um hvaða einkenni fólk með heilabilun gæti haft, ætluðu þær að springa úr hlátri og þekktu þáauðvitað allt saman frá hinum og þessum Mister ... eða hinni eða þessarri Miss... Auðvitað er þetta hjúkrunarheimili ekki öðruvísi en önnur; þarna eru flestir vistmennirnir með heilabilun . Og þessir jamaicabúar eru ekki frábrugðnir öðrum landsmönnum, þau elska öll að láta taka af sér myndir

 Mr. Octavius lagði meira að segja frá sér brauðsneiðina þegar hann heyrði að ætti að taka af honum mynd - og þær sögðu að hann að öllu jöfnu skildi ekkert sem sagt væri við hann;

 Miss Marcia sem er 89 ára og með mikið málstol tók utanum mig þegar ég kvaddi hana:

 Mr. Loyd gerði mér þann heiður að opna augun þegar ég talaði við hann. En hann mókir allan daginn sögðu kollegar mínir, "hann á líka ríka ættingja"!! Skýringin á þessari athugasemd er, að ættingjarnir borga öll lyf sem gefin eru og því meiri peningar því meiri lyf er hægt að kaupa!

 Miss Muriel, pínulítil með bros yfir öllu andlitinu. Hefur ekki talað í marga mánuði.

 Miss Linette, sat bara og horfði brostnum augum út í bláinn;

 Miss Vinnifred gat varla haldið opnum augunum, hún á sjálfsagt ríka ættingja eins og Mr. Loyd.

 Margir lágu bara útaf, á þessari 8 manna stofu lágu þrír. Lítið annað hægt að gera, bara pláss fyrir 6 í setustofunni sem líka er matsalur.  Nánast ekkert pláss er milli rúma og auðvitað ekkert um persónulegar mublur eða aðra hluti.

 Miss  Dana hringdi í son sinn sem var á leið í skólann og lét hann koma svo ég gæti tekið mynd af honum. "Það væri svo gaman að eiga mynd af honum" sagði hún, "hann er eina barnið mitt! Ég lofaði auðvitað að koma myndinni einhvernveginn til hennar og geri allt sem ég get til þess. Voða sætur strákur hann Chevanne og greinilega augasteinn móður sinnar!

Já, þetta var heimsóknin á einkarekna hjúkrunarheimilið. Sé þetta "rjóminn" þá skil ég núna af hverju Miss Monika hefur ekki viljað koma mér í samband við ríkisrekna heimilið, en kannski hefði ég átt að leggja meiri áherslu á það? Ég veit það þó ekki, mér líður ekkert sérstaklega vel eftir þessa heimsókn, ég var djúpt snortin og skammast mín fyrir að hafa ekki verið búin að þessu fyrir löngu. Báðir hjúkrunarfræðingarnir höfðu mikinn áhuga á því sem ég varað segja þeim og báðu mig að senda sér eitthvað sem þær gætu lesið og lært af. Ég hefði átt að gera eitthvað fyrr, er ekkert voða stolt af mér núna skal ég segja ykkur, því ég hef hugsað um þetta mánuðum saman en ekki drifið mig.  Og nú er ég að fara héðan.

En eitt var rosalega jákvætt þarna, það var mikil nálægð, plássið er svo lítið að allir verða aðvera saman, bæði vistmenn og starfsfólk. Og ekki hafa þær tölvu til að fela sig á bak við hjúkkurnar á þessu heimili! Ég þekki marga sem vinna við umönnun í okkar hluta heimsins sem hefðu gott af að koma og sjá hvernig vinnuaðstaða og aðbúnaður er annar staðar. Þá yrði kannsi minna um kvart og kvein?

Síðasta helgin á Jamaica

 Komin heim til MoBay eftir sólarhringsferð til Negril, öll útbitin! Við bjuggum á RIU, einu af þessum gríðarlega stóru hótelum, þar sem rosalega margt fólk er samankomið á litlu svæði, hávaðinn ærandi - allir eiga að vera í svo miklu stuði - og matsalirnir eru eins og "feedingstations" þar sem fólk er síétandi"" Eins og heyra má finnst mér ekki gott að búa á risavöxnum hótelum, kýs fremur þessi litlu notqalegu eins og td. Country Country sem er þarna rétt hjá  En hvað sem öðru líður þá er voða fallegt í Negril og þá sérstaklega sólarlagið.

Sigfús kvaddi formlega samstarfsfólk sitt sem kvittuðu fyrir með blómavasa og kertastjökum frá Angelu í Alpha Art.

 Ég þurfti að koma við hjá Angelu á leiðinni frá Negril, hún var nefnilega að búa til eggjabikara fyrir mig  Sigfús sá þá svona æðislega flottar súpuskálar og þar sem ég keypti vasa hjá Angelu um daginn (við vorum sammála um að sá var mun fallegri en þessi sem Sigfús fékk) og við höfum ekkert að gera með tvo vasa frá Angelu, ákvað Sigfús að skila gjöfinni og fá súpuskálar í staðinn!

Við vorum búin að mæla okkur mót við Crissy og fjölskyldu þegar við kæmum frá Negril, ákváðum að bjóða þeim í mat í Klúbbnum í Frihöfninni, þau búa rétt þar hjá og þetta er voða "næs" staður.

Crissy mætti svona líka fín, var í kjól sem ég keytpti á hana í Kaupmannahöfn í haust;

 og með þvílíka skrautið í litlu fléttingunum sínum. Aðdáunarverð vinna hjá Marciu, það er sko stórmál að flétta á svona krílum!

 Henni fannst voða skondið að sitja í barnastól, hafði ekki prófað það áður og ríghélt sér svona til öryggis!

 Við eigum bæði eftir að sakna hennar Crissyar, verður fróðlegt að sjá hvernig okkur gengur að vera í sambandi.

 En auðvitað er stefnan að fylgjast með henni og vonandi heimsækja hana eftir ekki allt og langan tíma. Foreldrarnir munu, held ég, gera sitt til að halda sambandinu. En auðvitað veit maður aldrei...

 Við fóru með jólapakka handa Crissy, gáfum þeim bók um Ísland  og svo fékk hún íslenska fánann sem hefur fylgt mér víða! Hún hljóp skríkjandi um bílastæðið, veifandi fánanum og vakti náttúrulega mikla athygi og aðdáun allra sem sáu hana þessa elsku  Mér fannst erfitt að kveðja hana, hvenær ætli ég sjái hana næst?

 

Tómir kassar og frekir kettir

Jæja, þá er farið að sjá fyrir endan á Jamaicadvölinni; dótið okkar fór af stað í gær og þaðerorðið rosalega tómlegt á Taylor Road. Kontórinn er svo tómur að slögin á lyklaborð tölvunnar bergmála eins og verið sé að berja kótilettur! Bara eftir skrifborðið sem ferðatölvan mín stendur á, tómar hillur og svo tómir pappakassar (sem komur frá Kingston þegfar við vorum búin að pakka ). Svolítið trist að vera hérna inni núna

 Villikettirnir í hverfinu eru búinir að fatta að ég sé að fara, þeir hafa aldrei vogað sér í námunda við húsið, en núna eru einn hreinlega fluttur inn á þvottaverandann. Hann er þó rosalega var um sig, hefur greinilega frétt af hvað mér finnst um ketti sem koma of nálægt mér  Á hverjum morgni þegar ég kem niður, kúrir þessi halfvaxni kettlingur ofan á þurrkaranum og fylgist grannt með mér gegnum eldhúsgluggann, gónir smástund á mig og stekkur svo niður og forðar sér. Hugsar örugglega: hún er hérna ennþá bansett" Ég nenni ekki að ergja mig yfir honum, hann má alveg taka yfir hérna fyrir mér!

Úti er hávaðarok, ekki gaman þar sem við erum að fara til Negril í "julekomsammen" hjá Pihl. Verður veisla í kvöld á Hotel RIU og gist eina nótt. Verður örugglega fjör, en sjálfsagt erfitt að snorkla í brælunni

Hafið góða helgi elskurnar, KNUS í öll hús og gleðilegan 2. Sunnudag í Aðventu á morgun

Kingston

 Það kæmi mér ekki á óvart ef stelpan sem Belafonte skildi eftir í Kingston þarna um árið væri hún Rósa! Þessi 73.ára lífsglaða kona hefur örugglega sjarmerað þá marga í gegnum árin Það er hrein unun að sjá hvernig hún snýr öllum karlskyns verum um fingur sér, bílstjórinn okkar hann Dennis (25 ára eiginmaður og faðir) var rjóður í vöngum þegar hann bað um símanúmerið hennar og þjónarnir á Norma´s on the Terrace þar sem við fórum í frokost slógust um að þjóna okkar (þ.e.a.s henni!) Hún er ókrýnd Queen of the Flirtation  Þessi kona sem flutti til Kingston með jamaikönskum kærasta sínum þegar hún var 19 ára, er búin að prófa ýmislegt og lífið ekki alltaf verið dans á bleikum skýjum. þegar maður sér hvernig hún veltist um af hlátri yfir saklausu gríni, sér maður líka hvernig hún hefur "lifað af" ; Rósa hefur einstaklega létta lund og er ekki að velta sér upp úr smámunyum. Það má mikið læra af manneskju eins og henni Rósu.

 Jólaskraut hér um slóðir er ekki alveg eins og við eigum að venjast og þetta jólatré er ekki undantekning. Hér virðist gilda mottóið: "Því meira því betra"...

 eins og þetta í andyri hótelsins sem við bjuggum á í Kingston! Þetta var ágætis ferð, mér tókst að kaupa "nokkra" skó og fann á endanum krydd sem á að vera í margumræddri sósu á cesarsalat! 

 Það er ekki allt sem sýnist þarna; hús í íbúðarhverfi í Kingston. Lítur ekkert voða illa út, eða hvað? En Kingston er minnst falleg borg sem ég hef nokkurn tímann komið til!!! Nánast ljót! Fegin að við lentum í Montego Bay, ég segi nú bara ekkert annað

"Girl in Kingston Town"

Góðan daginn elskurnar! Bara nokkur orð núna, er að skreppa til Kingston, kem aftur á morgun. Við fljúgum að þessu sinni, tekur bara hálftíma í stað allra mismörgu klukkutímanna sem það tekur að keyra þessa fáu kíkómetra! Voða lúksus

Sigfús er að fara áfundi og ég ætla bara að spóka mig, langt síðan ég hef verið í Kingston. Kannski hitti ég stelpuna sem Harry Belafonte skildi eftir þar um árið? Hvur veit! Allavega ætla að hitta hana Rósu, sjoppa svolítið og borða góðan mat! Algjör dekurgella! Látið ykkur líða vel og ég sendi KNUS í öll hús.

 Ritjulegt jólatré við Half Moon sjoppingcentrið, ósköp aumingjalegt, en samt pínu jólalegt!

Sitt úr hverri...

"Emty house with Santa" heitir þessi mynd sem ég "lánaði" á netinu. Svona er þetta að verða heima hjá mér á Taylor Road; lítið orðið eftir nema jólamúsíkin! Síðasta dótið komið í kassa og ég dinglast innanum þetta! Stjörnuspáin vogarinnar í dag var svona:

"Endahnútur er kominn á visst samband. Endalok tímabila eru alltaf ljúfsár, en þú getur verið viss um að eftir að málinu hefur verið lokað, hefst nýtt tímabil."

Magnað, ekki satt? Hver segir að stjörnuspá sé bull  Þarna er nefnilega orðið sem passar vel við tilfinninguna af að kveðja MoBay; Ljúfsár tilfinning, bæði gott og slæmt.

 Þrátt fyrir að allt hafi verið á kafi í skít þegar við fluttum inn hérna á sínum tíma, ætla ég náttúrulega að skilja vel við. "Það gerir maður bara"  Grisjaði blómin í forstofunni í gær og setti sná jólastemmingu þar í leiðinni! Viviet skilur ekki þessa hugsun; "því að gera svona mikið, þú ert að fara"??

 Nú má henda hurrecanevatnsbirgðunum; bæði er fellibyljatímabilið yfirstaðið og svo auðvitað ég að fara. Ég ætlaði að láta Vivet  hella vatninu úr flöskunum, en það hefði tekið hana allan daginn, hún tók eina og eina flösku, lallaði með hana út á flötina, settist á hækjur sér og lét vatnið SEITLA út! KRÆST, vinnuhagræðing er nú ekki það fyrsta sem manni dettur í hug þarna! Hélt hún yrði glöð með þetta því hún má svo eiga allar flöskurnar sem er voða mikill fengur í fyrir hana. (Reyndar finnst Barry hann svikinn með því, hann hefur yfirleitt fengið flöskurnar!) En Vivet líður ekki vel þessa dagana, hún kann afar illa við að búið er að splundra rútínunni hennar, hún var búin að læra að gera ákveðna hluti í ákveðinni röð, en nú gengur það ekki lengur, allt er í tætingi í kringum hana! Æi, greyið

     En það er ekki bara Vivet sem er rugluð í öllu þessu umróti, ættingjar Pöllu eru farnir að koma inn til að tjékka á hvað sé í gangi! Yfirleitt koma þeir ekki inn í hús, Palla gerði það reyndar af og til, en nú er þeim skítsama þótt ég sjái þau, hlaupa í kapp kringum ísskápinn og leika sér í skónum okkar! Voða sæt eitthvað  

 

"Svona eru jólin, svona eru jólin" -runni út í garði, voða jólalegt

Rastafari

Já, hvað er þetta rasta? Takk fyrir að spyrja Valla mín, ég skal sko segja ykkur það sem ég veit um rasta!  

Rastafari – er ”trúarbrögð” eða öllu heldur pólitísk hreyfing sem á upptök sín á Jamaica. Þetta byrjaði allt með Marcus Garvey, sem hafði lengi barist fyrir réttindum svartra jamaicabúa (Jamaica varð ekki sjálfstætt ríki fyrr en 1962) og stofnaði hreyfinguna á þriðja áratug síðustu aldar. Rastafari-ar líta á hann sem hetju, en hann hefur mér vitanlega aldrei náð "spámannsstatus" í þeirra hópi!

Hann talaði um svartan spámann sem myndi koma og frelsa fólkið frá ”Babýlon” (hér átt við Jamaica!) og flytja það aftur heim til Eþíopíu (hér átt við Afríku!) Þegar eþíópski prinsinn, Ras Tafari var krýndur 1930 og fékk við það nafnið Haile Selassie, þótti þetta passa við spádóm Garvey og var prinsinn þar með gerður að nokkurskonar Messíasi hreyfingarinnar og var hún eftir það kölluð ”Rastafari”  eftir skírnarnafni hans: ”Ras Tafari”. þarna er komin skýring á nafninu Rastafari, oft stytt sem ”rastaman” eða bara ”Rasta” 

  Nå, það sem er einkennandi fyrir rasta”trúna” er dreadlocks (löngu samansúrruðu hárlokkarnir), klæðaburðurinn er svolítið spes, flöggin þeirra (í eþíópisku litunum, þe. rautt, grænt og gult) út um allt, þeir reykja marihuana(líka kallað ganja, jóna, m.m.!) og svo auðvitað reggaemúsíkin! Þar er Bob Marley þekktastur, en hann notaði músíkina markvisst til að breiða út politískan boðskap rasafarihreyfingarinnar, sem er ma. að frelsa fólkið frá núverandi ”Babýlon”.

  Reggaemúsíkin túlkaði frelsishugmyndir Marcus Garvey og ennþá er það þannig að heyri maður reggaemúsík þettur manni rastafari (eða allavega Bob Marley!) í hug. Rastafari”trúin” er afskaplega sveigjanleg og frjálslynd trú og það getur verið mikill munur á hvernig rastafarar túlka trú sína.  

”Ekta” rastafari er með dreadlocks, stundum svakalega langa, hann á ekki miklar sjáanlegar eignir, hann stundar hugleiðslu, hann er á móti öllu ofbeldi, hann er grænmetisæta, drekkur te en ekki kaffi, drekkur ekki áfenga drykki, reykir ekki tóbak, en aftur á móti reykir hann marihuana í stórum stíl! Sjálfir segjast þeir gera það til að komast á hærra andlegt plan, til að geta hugsað skýrar og til að fá dýpri skilning á lífinu og tilverunni!!! ”Love, peace and harmoni” eins og Donald sagði!

 Þetta er einn af þessum "ekta", hann hefur ekki skorið hár sitt í 31 ár, hann er ganjareykjandi friðarsinni og sker út fallega hluti úr tré. Býr hérna skammt frá MoBay. 

  Bob Marley var EKTA rastafari og leit á Haile Selassie sem frelsara allra svartra manna. Prinsinum var greinilega um og ó, "I know that some men make the mistake of regarding me as a living God. They should never make that mistake. I'm a mortal man."
- sagði hann í blaðaviðtali í Kanada 1966.  

Biblían er heilög bók fyrir rastafari, en þeir segja að hvíti maðurinn hafi breytt henni til að leyna þeirri staðreynd að þeir, "altså" svarta fólkið, eru hinir heilögu. Svolítið langsótt finnst mér, en þetta segja allavega einhverjir af þeim. Fyrir Rastafari-ana er hið talaða orð mikilvægara en hið skrifaða. (Kannski vegna þess að fyrstu alvöru áhangendur rastafrihreyfingarinnar voru fátækir jamaicabúar, og kannski ólæsir? Þetta er nú bara mín hugmynd svona hér og nú!) ”Reasonings” heitir aðalsamkomur rastafaria, eins og nafnið gefur til kynna (reasonings þýðir rökleiðing; röksemdarfærsla eða eitthvað í þá áttina) þá eru ekki bænahald aðalatriði samkomanna, heldur eru það umræður og samræður. Rastafari-arnir hafa engar sérstakar aðalstöðvar, en halda annað slagið ráðstefnur hist og her um heiminn þar sem markmiðið er að skapa samstöðu og samkennd.  

Mér er sagt að ”ekta” rastafarium hafi fækkað mikið,  en að það séu margir ”gervi” rastafari-ar sem finnst töff að tilheyra hópnum en lifi ekki samkvæmt grundvallarhugsuninni. En ég hef hitt þó nokkra sem ég held allavega að séu ”ekta”. Talað er um að ca. 100 þúsund séu virkir í hreyfingunni og þar með ”ekta” rastafarifólk hér á Jamaica. RESPECT, RESPECT!!!

Crissy cool

Það er einhver voðalegur óróleiki í öllu núna og reynir svo sannarlega á þolinmæði mína; internetið kemur og fer, aðallega fer það þó, svo ef netið virkar, þá virkar ekki outlookið svo ég get ekki sent eða móttekið póst, síminn dettur út, rafmagnið fer, kraninn á þvottavélinni óþéttur, pússningin á baðinu er að detta niður... HVAÐ ER Í GANGI???  Nå, kannski er húsið bara að gera mér auðveldara að fara: "það er allt í klessu í þeesu húsi... Hver veit?

En eitt breytist ekki og það er hún Crissy, alltaf jafn æðisleg  Hún kom í heimsókn í gær, rétt að lofa okkur að sjá fyrsta "bágtið" sem hún fékk við árekstur við borðhorn!

 Þetta er náttúrulega svolítið alvarlegt mál!

 en það er voða stutt í brosið hjá henni, svaka cool með aftursnúna derhúfu

Hjá Donald

Þegar Hafdís, Nonni og Auður voru hérna hjá okkur fórum við m.a. til Discovery Bay og heilsuðum upp á hann Donald, hlustuðum á hann syngja og spila og keyptum disk af honum með músík sem hann og konan hans hún Lou-Lou flytja. Diskurinn var nú bara keyptur svona met upp á grín, en sýndi sig vera alveg frábær! Næst þegar ég var á Íslandi sendu þau mig með einn af einn af diskunum hans Nonna (þann sem Svarre spilar með) áritaðan handa Donald frá "íslenska fanklúbbnum".

Þegar ég hef farið þarna um, hef ég alltaf komið við hjá Donald og hélt að hann væri alltaf á sínum stað í Comumbusgarðinum. En Donald hefur ekki verið þarna í síðustu mörg skiptin sem ég hef farið fram hjá Discovery Bay og ég því ekki getað látið hann fá gjöfina frá fanklúbbnum. Í dag ákvað ég að við svo búið mætti ekki standa, Donald yrði að fá diskinn og ég vildi líka gjarna kaupa disk af honum. Svo við Sigfús fórum í sunnudagsbíltúr til Discovery Bay.

Við hittum fyrir Victor leiðsögumann sem sagði okkur að Donald væri aldrei þarna á sunnudögum. Þar kom skýringin á að ég hef ekki séð hann lengi, er oftast á ferðinni þarna á sunnudögum. Nú voru góð ráð dýr; Victor virtist hinn vænsti maður þannig að við skildum diskinn eftir hjá honum og hann lofaði að láta Donald fá hann eftir helgina. En ég var ekki alveg sátt við þetta, vildi hitta Donald! Victor sagðist halda að hann byggi í Salem sem er bær skammt frá og við ákváðum að freista þess að Donald væri svo frægur að allir í Salem könnuðust við hann svo að við stoppuðum við lokal verslun þar sem hópur af körlum stóðu i hnapp og reyktu. Til að byrja með varð okkur ekkert ágengt, en þegar ég fór að tala um Lou-Lou kom annað hjóð í strokkinn: "já, já, hann Donald"!! Þetta er greinilega það sama í Salem og á Dalvík; menn þekkjast af konum sínum, ætli Donald sé ekki kallaður "Donald Lou-Louar"

Einn af körlunum sagðist vita hvað Donald ætti heima og bauðst til að fara með okkur þangað. Þetta var nú orðið spennandi, ef satt reyndist að Donald væri á næstu grösum væri ergilegt að sleppa tækifærinu, svo við slógum til og Ernst steig upp í bílinn og ég keyrði af stað. Við ákváðum að hafa Ernst framm í og Sigfús aftur í, þá gæti Sigfús fylgst með karlinum ef eitthvað spúgý færi í gang! Ernst vísaði veginn, það var agalega erfitt að skilja hann, hann talaði bara patva, fyrst bara eftir veginum í gegnum Salem en svo sagði hann mér að beygja í átt til fjallsins sem ég og gerði. Ég hélt nú að ég væri búin að sjá skuggalegustu vegi Jamaica, en svei mér ef þessi þarna var ekki með þeim verri sem ég hef keyrt. Allt náttúrulega uppímóti og þvílíku holurnar maður! Jentan hefði týnst ofan í þeim!

 

Á endanum segir Ernst að við séum komin og ég eigi að leggja bílnum. Við Sigfús horfðum hvort á annað; er þetta í lagi?  Við vorum stödd í einhverskonar fjallaskoru, þarna voru tvö hús, nokkrar geitur, einn hani, ungt par sem sat og reykti jónu og horfði sljóeygt á okkur, maður nokkur sem kom aðvífandi og svo okkar maður hann Ernst. En aftur kom þetta; ef Donald er hérna þá ... Svo að við drifum okkur út og Ernst bendir okkur upp fjallshlíðina, þarna uppi átti Donand að búa.

 Eftir að hafa klöngrast upp snarbratt einstigi blasti allt í einu við okkur einskonar slétta,  trén máluð í rastalitum. Og skömmu síðar komum við að litlu húsi og hver birtist ekki fyrir hornið annar en Donald, þessi elska svona skælbrosandi og bauð okkur velkomin að rastamma sið!!    

Hann hafði verið bak við húsið að planta blómum, ég hélt náttúrulega að hann væri að meina einhverskonar blómum til að reykja, en nei, nei; þetta voru allavega blóm sem hann var að dunda með þarna! Þvílíkir fordómar

  Það var eitthvað  svo heillandi við þetta alltsaman, friðsældin, útsýnið sem var alveg ótrúlegt - sást út á sjóinn og upp á nærliggjandi fjöll - og svo hann Donald sem er svo vinalegur og ljúfur eitthvað. "Love, peace and harmoni" það er málið sagði Donald!

  Donald býr þarna í pínulitlu húsi, eitt herbergi bara og inni er afskaplega sparlega mublerað; rúm, lítið borð og stóll, lítið sjónvarp stóð á skáp og svo var gítarinn þarna. Á veggjum héngu myndir af Lou-Lou og rastaflaggið. Ég tók ekki mikið af myndum þarna, það var einhvernveginn bara ekki passandi. Donald tók á móti okkur eins og við værum aldagamlir vinir, upplifunin af að vera þarna var svo einstök að það hefði nánast verið helgispöll að góna á þetta umhverfi í gegnum myndavélina. 

 "Lo-Lou var með hreint hjarta, þessvegna elska ég hana svo mikið" sagði Donald og benti mér á myndina á veggnum. Ég var fegin að vera með sólgleraugun, þá sást ekki hvað ég táraðist!

Við skoðuðum garðinn hans Donalds, spjölluðum og nutum þægilegrar nálægðar þessa yndislega rastamans.

 

Hann fylgdi okkur svo niður að bílnum og leiðsögumaðurinn okkar sem ég sá allt í einu að átti voða erfitt með gang, var alsæll yfir að "operationen" hafði heppnast svona vel! Donald var afskaplega þakklátur fyrir að íslenski fanklúbburinn hafði munað eftir honum og hlakkaði mikið til að heyra diskinn. Við Sigfús keyptum eina eintakið sem hann átti af músíkinni hans og Lou-Louar. Ég var djúpt snortin þegar ég keyrði aftur niður af fjallinu, þessi heimsókn hafði mikil áhrif á mig. Vingjarnlegt og hlýtt viðmót Donalds, góðar óskir hans mér og mínum til handa, gleði fótafúna leiðsögumannsins yfir að hafa getað gert okkur greiða og að sjá hversu mikið auðæfi liggja í einfaldleikanum. Ég er svo þakklát fyrir að við gáfumst ekki upp við að finna hann Donald. Gleðilega aðventu, elskurnar mínar allar.